Αλέκου Ξένου - Συμφωνικά Έργα (CD)

Η πρώτη σημαντική δισκογραφική κυκλοφορία για τον Αλέκο Ξένο. Το έργο ανέλαβε να φέρει εις πέρας η, δρατήρια τότε ακόμα, Ένωση Ζακυνθίων. Τη συμφωνική ορχήστρα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας διευθύνει ο Ευθύμιος Καβαλλιεράτος. Τη μουσικολογική επιμέλεια και τα κείμενα υπογράφει ο ίδιος καθώς και ο Ζακυνθινός μελετητής Νίκιας Λούντζης, ο οποίος πρόσφατα υπέγραψε και μια τρίτομη ιστορία της Ζακυνθινής μουσικής (έργο ιδιωματικό, και σίγουρα ασχολούμενο με πολύ περισσότερα θέματα από ότι ο τίτλος του μαρτυρά).

Το πρώτο έργο (Συμφωνία αρ. 1 – «της αντίστασης») ανήκεια στα κατ’ εξοχήν στρατευμένα του συνθέτη. Στα άλλα δύο αντιθέτως, η εξωμουσική έμπνευση τα κατατάσει στην πολιτικοποιημένη τέχνη με την καλύτερη και ευρύτερη δυνατή έννοια του όρου, χωρίς τα στενά όρια της στρατευμένης τέχνης.

mp3@320 + covers

Κυριάκος Σφέτσας: Silent days

Ο δίσκος Silent days («σιωπηλές μέρες») του Κυριάκου Σφέτσα κυκλοφόρησε το 1991 και είναι από καιρό εξαντλημένος. Περιλαμβάνει δύο από τα αγαπημένα μου έργα του, τις μπαλάντες και τα τραγούδια σε ποίηση Cotton. Εξαιρετική μουσική εξαιρετικά παιγμένη. Δε χρειάζονται βέβαια ιδιαίτερες συστάσεις για έναν από τους σπουδαιότερους εν ζωή Έλληνες συνθέτες.

Η παρακάτω περιγραφή προέρχεται από την ιστοσελίδα του συνθέτη:

Ημέρες σιωπής η χρόνος περισυλλογής. Αν έχεις απολέσει σημαντικά πράγματα, κι αν (κατά Καβάφη) «δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις», προσπάθησε τουλάχιστον να περισώσεις ότι σου απόμεινε, και ζήσε τον βαθύ κόσμο της σιωπής. Εκεί, ακούγονται πολλές μυστήριες μουσικές, που ξεψυχούν πάραυτα στο... αλαλάζον φως της μέρας.

Το Silent Days είναι τίτλος δηλωτικός, ιδεολογικού και αισθητικού περιεχομένου, και ουδεμία μουσική ειδική σχέση έχει με τα έργα (διαφόρων στυλ και αποχρώσεων) που περιέχονται στο δίσκο. Υπογράμμιζε το 1991, όπως και σήμερα άλλωστε, μια χειρονομία που με ήθελε να αντιτάσσομαι, δια της σιωπής και της ενάργειας, στην ευτέλεια, την αφασία και τον αριβισμό.

Τα παρακάτω σχόλια προέρχονται από προσωπική επικοινωνία με το συνθέτη:

Στο ντούο (Remembrance) για σαξόφωνο και πιάνο, μετά το senza tempo της αρχής, δηλαδή από την έναρξη του πεντάσημου ρυθμού, επικρατεί μια συνεχής κίνηση στο βασίλειο των ανατολικών «τρόπων». Κάποτε ο μέγας λαϊκός οργανοπαίχτης Βασίλης Σούκας, με τον οποίο ο Σφέτσας είχε συνεργαστεί αρκετά και ο οποίος έπαιζε από μνήμης έργα του, του είχε πει ότι θα ήθελε να το ακούει επί μακρόν για να αποσπάσει μυστικά, για το πως δηλαδή μπορεί κανείς να ταξιδεύει από «τρόπο» σε «τρόπο» όχι με τους τρόπους που εκείνος ήξερε αλλά με αυτούς του Ντούο, που για εκείνον ήταν καινούριοι.

Οι Τρεις μπαλάντες για πιάνο ερμηνεύονται από το σπουδαίο και πολυβραβευμένο Mikhail Petukhov (σήμερα στα 55 του, καθηγητής στο ωδείο Τσαϊκόφσκυ της Μόσχας).

Τα τέσσερα τραγούδια του Charles Cotton τραγουδάει η αμερικάνα Susan Lambert, τραγουδίστρια των μιούζικαλ, με συνοδό τον Τάκη Φαραζή.

Το κουαρτέτο αρ. 1 ερμηνεύεται από το επίσης ρωσικό κουαρτέτο Mlada αποτελούμενο από τέσσερα κορίτσια. Τη διδασκαλία έκανε ο Καρέν Χατσατουριάν, συνθέτης, ανιψιός του Αράμ, με τον οποίο ο Σφέτσας είχε γίνει φίλος ύστερα από το πρώτο του ταξίδι στη Μόσχα το 1983. Στο κουαρτέτο, η χρήση της ανατολικής μουσικής, τόσο στα τέσσερα έγχορδα ως όργανα όσο και στη γενικότερη γραφή, καθορίζεται και οργανώνεται μέσα από πολλές διαδικασίες.

mp3@320

Ανανέωση

Τα mp3 για το δίσκο του Δημήτρη Μαρίνου Του μαντολίνου ανανεώθηκαν και τώρα είναι στα 320 kbps.

Επίσης είναι έτοιμη επόμενη ανάρτηση, η οποία θα είναι ένας δίσκος του Κυριάκου Σφέτσα.

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση, αλλά το καλό πράγμα αργεί :-)

Δημήτρης Μαρίνος - Του μαντολίνου

Δίσκος του Ζακυνθινού δεξιοτέχνη μαντολινίστα, Δημήτρη Μαρίνου.
Μουσική επιμέλεια - παραγωγή: Δημήτρης Λάγιος
Έτος κυκλοφορίας: 1987

Ο δίσκος περιλαμβάνει συνθέτες από τα τέσσερα μεγάλα νησιά του Ιονίου, με (ευνόητη) έμφαση στη Ζάκυνθο (με τους Παξούς και την Ιθάκη να εκπροσωπούνται σε τίτλους κομματιών):
- Κέρκυρα (Σαμάρας, Λαμπελέτ)
- Λευκάδα (Σφέτσας)
- Κεφαλλονιά (Λαυράγκας)
- Ζάκυνθος (παραδοσιακό, Καρρέρ, Βισβάρδης, Ξένος, Λάγιος)

Περιλαμβάνει συνθέτες από διάφορες εποχές, με παλαιότερο τον Καρρέρ και νεότερο το Λάγιο.

Υφολογικά έχει πολλές εναλλαγές, που διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή: Κομμάτια για σόλο μαντολίνο (Σαμάρας, Ξένος), για μαντολίνο και πιάνο (Λαυράγκας, Καρρέρ, Σφέτσας, Λάγιος, Βισβάρδης), για μαντολίνο και κιθάρα (Λαμπελέτ), καθώς και για σύνολο (παραδοσιακό, Λάγιος), και επιρροές που κυμαίνονται από την παραδοσιακή μουσική μέχρι τη ροκ.

Τα περισσότερα κομμάτια είναι μεταγραφές, ενώ το έργο του Ξένου γράφτηκε ειδικά για την έκδοση αυτή.

Εκτός από το Δημήτρη Μαρίνο, παίζουν:
- Νέλλη Σεμιτέκολο: πιάνο
- Γιώργος Σκαβάρας: κλασική κιθάρα (και ηλεκτρική κιθάρα, στο σύνολο)

στο σύνολο παίζουν και οι:
- Βασίλης Κοπανίκης: πλήκτρα
- Χρήστος Βογιατζής: μπάσο
- Θανάσης Κιπενής: Τύμπανα

Προσθέτω κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες γύρω από το δίσκο, που δεν αναφέρονται αλλά έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και τις οποίες είχα την τύχη να μάθω, κυρίως μέσω επικοινωνίας με το Μαρίνο:
- Ο ισπανικός χορός του Σαμάρα αποτελεί μεταγραφή του Μαρίνου για τέσσερα μαντολίνα, τα οποία έπαιξε ο ίδιος με τη στούντιο τεχνική του over dubbing.
- Το "Ένα παράξενο νοσταλγικό καλοκαίρι" μεταγράφηκε από την αρχική του εκδοχή για πιάνο σόλο, από τον πρώτο τόμο της συλλογής του Σφέτσα "Στο ρεύμα του ήλιου" (ο οποίος εν τούτοις επιγράφεται "12 κομμάτια για πιάνο ή άλλους οργανικούς συνδυασμούς").
- Το μεσαίο (αργό) μέρος του κομματιού "Παξοί-Αντίπαξοι" του Λάγιου προέρχεται από ένα αχρησιμοποίητο τραγούδι του δίσκου "Ο ήλιος ο ηλιάτορας" (1982, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη). Στο ίδιο κομμάτια, κατ' εξαίρεση δεν παίζει πιάνο η Σεμιτέκολο, αλλά ο συνθέτης, Δημήτρης Λάγιος.

Και μια επισήμανση:
Ο Γέρανος (ή μεγάλος ζακυνθινός), είναι ο αστικός "Γιαργηττός". Ο Λάγιος τον μετονόμασε εύλογα για να τον διαχωρίσει από τον ομώνυμο ("Γιαργηττό") που παίζεται στην ορεινή Ζάκυνθο με ταμπουρλονιάκαρο (νταούλι και ζουρνά). Η παρούσα μεταγραφή είναι ιδιαίτερα τολμηρή, επιστρατεύοντας ένα σύνολο που θυμίζει ροκ μουσική, και αναδεικνύοντας τη διαχρονική δύναμη της μουσικής αυτής. Το κομμάτι είχε δισκογραφήσει στην παραδοσιακή του εκδοχή (με σολίστα πάλι το Μαρίνο) στον κλασικό δίσκο του Λάγιου "Λαϊκά τραγούδια της Ζάκυνθος" (1983).

Ευχαριστώ το Σπύρο Μάνεση, για την αντιγραφή του δίσκου, τον Ηλία Θωμά, για τη φωτογράφηση των εξωφύλλων, και το Δημήτρη Μαρίνο για την άδεια της δημοσίευσης αυτής.

320 kbps mp3 + εξώφυλλα

Δημήτρης Λάγιος: Σκιές (1987)

Από τους σπάνιους δίσκους του Λάγιου, που κυκλοφόρησε περιορισμένα μόνο σε βινύλιο το 1987. Αποτελεί την πρώτη του συνεργασία με το φωνητικό σύνολο Διάσταση της Κύπρου. (Η δεύτερη ήταν το Ίνα τι, που κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά το θάνατο του συνθέτη, το 1992).

Η παραγωγή του δίσκου περιορίζεται κυρίως σε ήχους συνθεσάιζερ, αλλά κατά τα άλλα είναι κατά το δυνατόν προσεγμένη. Ο δίσκος περιλαμβάνει μια από τις κορυφαίες στιγμές του Λάγιου, το τραγούδι "Σε καρτερούσα" σε ποίηση Τάλμποτ Κεφαλινού.

Το δίσκο βρήκα στο αρχείο του Ηλία Θωμά, ο οποίος μου επέτρεψε ευγενικά να τον αντιγράψω.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ηλεκτρονική σελίδα του φωνητικού συνόλου Διάσταση (http://www.diastasis.net/skies.htm).


Στοιχεία δίσκου:

1. Νυχτερινο
2. Δικο σου το τραγουδι
3. Τα δακρυα της αμμοχωστου
4. Νανουρισμα για την υακίνθη
5. Εχε γεια
6. Λυχνος
7. Σκιες
8. Φωτια στην ξενιτεια
9. Για ενα κοσμο στρογγυλο
10. Ειναι παραμυθι για την κ. Αγγελική κλάδη
11. Σε καρτερουσα
12. Υμνουμε

Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Στίχοι: Δημήτρης Λάγιος, Κλαίρη Αγγελίδου (3), Τάλμποτ Κεφαλινός (11)

Τραγούδι: Δημήτρης Λάγιος, φωνητικό σύνολο Διάσταση, Λόλα Άζα (1), Ηλέκτρα Βάργκα (4), Μαίρη Θεολογίδου (8)

Παίζουν: Alex Zografov, πιάνο, synths, congas, Δημήτρης Λάγιος, μαντολίνο

Έτος κυκλοφορίας: 1987

http://rapidshare.com/files/192843208/Dimktris_Lagios_-_Skies.rar

Αλέκος Ξένος, «Η συμβολή των Ζακυνθινών μουσικών στον εθνικόν αγώνα»

Μια μικρή συμβολή στο ιστολόγιο, για να μη μείνει κενός ο μήνας Νοέμβριος (από το νέο έτος τα πράγματα θα πάνε καλύτερα), και με την ευκαιρία των προγραμματισμένων εκδηλώσεων και αφιερωμάτων για τον Αλέκο Ξένο, από σήμερα (παρουσίαση παιδικών τραγουδιών στην Κέρκυρα) μέχρι τα τέλη του Γενάρη.

Το κείμενο αυτό του Ξένου δημοσιεύθηκε στη συλλογική έκδοση Χρονικά Ζακύνθου, «σύγγραμα περιοδικόν εκδιδόμενον υπό της “Ζακυνθινής Εστίας”», τόμος Α΄, 1964, «Εκατονταετηρίς της Ενώσεως της Επτανήσου, Αθήναι» (εξαιρετικά σπάνια σήμερα). Από όσο γνωρίζω, δεν ακολούθησε ποτέ δεύτερος τόμος.

Το κείμενο δεν παρέχει σπάνιες πληροφορίες, ανατρέχει κυρίως σε προγενέστερες μελέτες, ιδίως στα απομνημονεύματα του μεγάλου Παύλου Καρρέρ. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον ως συνολική σύνθεση, και βέβαια ιστορική αξία λόγω της σπουδαιότητας του συγγραφέα του, που μας μεταφέρει εδώ ένα δείγμα των ανησυχιών του.

http://rapidshare.com/files/166637810/Alekos_Xenos_-_Hronika_Zakynthou.rar

CD: Ζάκυνθος, μούσα μουσική

Το 2001 εκδόθηκε η πρώτη εργασία για το σύνολο της ζακυνθινής μουσικής. Πρόκειται για την ενότητα «Ζάκυνθος, μούσα μουσική» της συλλογικής έκδοσης Ζάκυνθος, Απουλία – Μουσική, ήθη, έθιμα (Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ζακύνθου, Ζάκυνθος). Η έκδοση είναι ήδη δυσεύρετη, καθώς κυκλοφόρησε εκτός εμπορίου και δεν διανεμήθηκε σωστά. Μερικά αντίτυπα κατέληξαν ευτυχώς σε υπεύθυνες βιβλιοθήκες (Μπενάκη, Μεγάρου Μουσικής).

Επιμελητής του μουσικού μέρους ήταν ο πολυπράγμων Ιάκωβος Κονιτόπουλος, ο οποίος μου ανέθεσε τη συγγραφή της μονογραφίας για τη λόγια μουσική της Ζακύνθου («Η λόγια μουσική της Ζακύνθου μέσα από την ιστορική της εξέλιξη», ό.π., σσ. 99-139).

H εν λόγω εργασία δεν είναι ούτε εξαντλητική ούτε αλάνθαστη, κυρίως λόγω στενότητας χρόνου, αλλά και των γενικότερων (και ως επί των πλείστον γνωστών) ερευνητικών προβλημάτων. Αποτελεί εν τούτοις ορόσημο για την έρευνα της ζακυνθινής μουσικής. Ενδεικτικά: Παρουσιάζονται με τον τρόπο που τους αξίζει συνθέτες όπως ο Στέφανος Καραμαλίκης και ο Αντώνιος Καπνίσης. Η εργογραφία πολλών συνθετών ήταν η πληρέστερη τη στιγμή εκείνη. Ειδικά στην περίπτωση του Αντώνιου Καπνίση, είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται εργογραφία του, αφού μέχρι πρότινος όλα τα έργα του θεωρούνταν χαμένα. Σημαντικό είναι και το μουσικό παράρτημα του βιβλίου (παρτιτούρες), τα περισσότερα κομμάτια του οποίου δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

Η έκδοση συνοδεύεται και από ένα CD (αρχική σκέψη ήταν να υπάρχουν δύο, αλλά περιοριστήκαμε σε ένα λόγω περικοπών). Παρότι η κρίση μου δεν μπορεί να θεωρηθεί αντικειμενική (λόγω συμμετοχής μου σε αυτό), πιστεύω εν τούτοις ότι είναι μία από τις καλύτερες μουσικές εκδόσεις που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ για τη ζακυνθινή μουσική, κυρίως λόγω της ποιότητας των εκτελέσεων. Και αναφέρομαι κυρίως στον εξαίρετο Γιάννη Σούλη με το χορό του Αγίου Διονυσίου, και στη μουσικολογική / λαογραφική δουλειά του Παναγιώτη Μαρίνου με τους «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», που οδηγεί στην καλύτερη καταγραφή του είδους της «αρέκιας» σε ήχο.

Η παραπάνω έκδοση χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα «Interreg II» της Ευρωπαϊκής ένωσης, που είχε σκοπό να φέρει κοντά δύο διαφορετικούς τόπους δύο διαφορετικών χωρών. Εδώ η σύγκριση / σύγκλιση έγινε με την Απουλία της Κάτω Ιταλίας. Στο βιβλίο υπάρχουν σχετικά κείμενα (αν και τελικά οι δύο τόποι εξετάζονται ανεξάρτητα με το βάρος, ευνόητα, να πέφτει στη Ζάκυνθο) και τα δύο τελευταία κομμάτια του CD καταγράφουν αυτήν την παράδοση (επίσης ενδεικτική η αναλογία).

http://rapidshare.com/files/156857778/Zakynthos__Mousa_mousiki.rar